Taka jest smutna prawda, ponieważ płaskowniki wykonywane są z różnych surowców i to decyduje o tym, które mają najlepszą jakość. Te metalowe pręty o prostokątnym przekroju dzielone są na: ciągnione, walcowane czy cięte z blachy. Walcowanie jest procesem obróbki plastycznej metalu, która jest tworzona na walcarach. Proces ciągnienia wykorzystywany jest w metalurgii i opiera się na formowaniu drutu lub pręta w efekcie przeciągania materiału wejściowego. Stosowane są na skalę światową w budownictwie oraz w konstrukcjach mechanicznych. Ze względu na rodzaj materiału mamy do wyboru płaskowniki: mosiężne, aluminiowe i żeliwne.
Charakterystyka surowców:
Płaskownik mosiężny, wykonany z mosiądzu to stop cynku i miedzi. Jest tworzywem trwałym, opornym na korozję, o barwie pomarańczowożółtej. Duża powszechność w życiu codziennym sama nasuwa, że jest to surowiec ceniony i niezawodny. Można go spotkać w: armaturze; śrubach okrętowych; amunicji; klamkach; elementach przemysłu maszynowego, samochodowego, elektrotechnicznego, okrętowego, precyzyjnego, chemicznego i wielu innych dziedzinach życia. Oprócz tego zawiera też inne metale, takie jak: ołów, aluminium, cyna, mangan, żelazo, chrom oraz krzem. Płaskowniki aluminiowe cechuje różna zawartość glinu. Im więcej glinu w aluminium, tym większa czystość techniczna. O czystości tego materiału decyduje metoda otrzymywania. Mogą być one pozyskiwane w wyniku rafinacji elektrolitycznej lub poprzez elektrolizę tlenku glinu w stopionym kriolicie. Aluminium jest niezwykle lekkie, dlatego stanowi bazę w przemyśle lotniczym i w transporcie. Zarówno mosiądz, jak i aluminium charakteryzują się dużą plastycznością. Temperatura topnienia jest troszeczkę niższa i wynosi 660,4 stopni Celsjusza, wrzenia zaś 2060 stopni. Teraz gdy poznałeś charakterystykę obu tworzyw, do Ciebie należy decyzje, które płaskowniki wybierzesz.
